تاریخچه رنگ مو

دوران باستان
مصر باستان (حدود 1500 ق.م)
مصری‌ها با حنا موهایشان را قرمز/مسی می‌کردند. هم برای زیبایی، هم برای پوشاندن سفیدی مو. بعضی ترکیبات گیاهی و حتی مواد معدنی هم استفاده می‌شد.
یونان و روم باستان
روشن‌کردن مو محبوب بود. از مخلوط خاکستر گیاهان، آهک و حتی ادرار تخمیرشده (به‌خاطر آمونیاک طبیعی) استفاده می‌کردند. اشراف‌زاده‌ها گاهی کلاه‌گیس‌های رنگ‌شده می‌پوشیدند.
چین و هند باستان
حنا و گیاهانی مثل نیل (Indigo) برای ایجاد طیف‌های تیره‌تر استفاده می‌شد. رنگ مو با طبقه اجتماعی هم ارتباط داشت.
قرون وسطی
رنگ مو کمتر رایج بود و در برخی فرهنگ‌ها حتی با جادوگری یا انحراف مذهبی پیوند می‌خورد. بیشتر مردم با پوشش سر شناخته می‌شدند نه رنگ مو.
رنسانس تا قرن ۱۹
در اروپا، زنان برای رسیدن به موهای بلوند از ترکیبات گیاهی و قرار گرفتن زیر نور خورشید استفاده می‌کردند.
اما نقطه عطف واقعی اواخر قرن ۱۹ بود:
سال 1907 – اوژن شولر (بنیان‌گذار لورآل)
اولین رنگ موی شیمیایی نسبتاً ایمن را ساخت. اینجا بود که رنگ مو از یک آزمایش خانگی خطرناک، تبدیل شد به محصول صنعتی.
قرن ۲۰ – انقلاب شیمی
دهه ۱۹۳۰: رنگ‌های دائمی بر پایه آمونیاک توسعه پیدا کردند.
دهه ۱۹۵۰: رنگ کردن مو به جریان اصلی تبدیل شد؛ هالیوود تاثیر زیادی داشت.
دهه ۱۹۸۰ به بعد: تنوع رنگ‌های فانتزی و تکنیک‌هایی مثل هایلایت، بالیاژ و… شکل گرفت.